(NL onderaan)

Nigredo – The Dark Night of the Soul

I felt trapped in my own darkness. Mirrors became my material — because they reflected exactly what I couldn't face: my disconnection, my inability to love myself. I saw the world through mistrust, loneliness, and criticism. The suffering of others — natural disasters, animal cruelty — haunted me constantly.

Everything felt fragmented. Broken down. Decaying.

This was the reduction to prima materia — the raw, chaotic essence from which something new could eventually be born.

—

Ik voelde me gevangen in mijn eigen duisternis. Spiegels werden mijn materiaal — omdat ze precies weerkaatsten wat ik niet onder ogen kon zien: mijn disconnectie, mijn onvermogen om mezelf lief te hebben. Ik zag de wereld door wantrouwen, eenzaamheid en kritiek. Het leed van anderen — natuurrampen, dierenmishandeling — spookte voortdurend door me heen.

Alles voelde versnipperd. Ontbonden. In verval.

Dit was de reductie tot prima materia — de rauwe, chaotische essentie waaruit uiteindelijk iets nieuws kon worden geboren.

Albedo – The White Purification

A first breath of space. The chaos didn't disappear, but something in me began to settle.

I found comfort in old images and stories — photos of ruins, of people searching for treasure among debris. I painted parts white, not knowing then that I was reaching for purification. Trying to bring order to what had fallen apart.

The connection with myself was still fragile. But it was there.

—

Albedo – De Witte Zuivering

Een eerste ademruimte. De chaos verdween niet, maar iets in mij begon te zakken.

Ik vond rust in oude beelden en verhalen — foto's van ruïnes, van mensen die schatten zochten tussen afval. Ik schilderde delen wit, zonder toen te weten dat ik naar zuivering reikte. Orde proberen te brengen in wat uit elkaar was gevallen.

De verbinding met mezelf was nog fragiel. Maar ze was er.

(Nederlands onderaan)

Citrinitas – The Golden Gate

Slowly, colour returned.

I began to look at what I had kept hidden — my shadows, my deeper layers. Not to fix them, but to see them. This phase brought me to a threshold: old patterns loosening, new horizons opening. A growing light, like the first warmth of morning.

An awakening. The beginning of a new consciousness.

—

Citrinitas – De Gouden Poort

Langzaam keerde de kleur terug.

Ik begon te kijken naar wat ik verborgen had gehouden — mijn schaduwen, mijn diepere lagen. Niet om ze te repareren, maar om ze te zien. Deze fase bracht me aan een drempel: oude patronen die loslieten, nieuwe horizonten die zich openden. Een groeiend licht, als de eerste warmte van een ochtend.

Een ontwaken. Het begin van een nieuw bewustzijn.

Rubedo – The Inner Gold

Everything came together. Not perfectly — but wholly.

I was drawn to softness, to the feminine, to thread and fabric and warmth. To connection. The fire of Kundalini energy moved through what had once felt frozen. Spirit and matter, finally at home in each other.

Red — the colour of the completed Magnum Opus. Not an ending, but a new beginning. The cycle ready to turn again.

—

Rubedo – Het Innerlijke Goud

Alles kwam samen. Niet perfect — maar heel.

Ik werd aangetrokken tot zachtheid, het vrouwelijke, draad en stof en warmte. Tot verbinding. Het vuur van Kundalini-energie bewoog door wat ooit bevroren had gevoeld. Geest en materie, eindelijk thuis in elkaar.

Rood — de kleur van het voltooide Magnum Opus. Geen einde, maar een nieuw begin. De cyclus, klaar om opnieuw te draaien.